Tja.
Eigenlijk kan ik er niet zo heel veel meer over zeggen. En zeker niet veel dat niet al in alle beschrijvingen van deze film op internet al heel veel malen ook al gezegd is. Het is onaangenaam om te kijken naar zoveel manifestaties van een psychisch gestoorde vrouw. Heel onaangenaam.
Wat ik ook onprettig vond, was dat ik niet kon duiden of onlogische psychologische wendingen hoorden bij haar ziektebeeld, of gewoon onlogisch waren. Want op welk niveau zit het verschil tussen iemand die in het kader van SM smeekt om slachtoffer gemaakt te worden en dan toch verdrietig wordt als de minnaar in kwestie niet lief voor haar is? En is het echt zo logisch dat ze uit frustratie haar moeder dan maar bespringt?
Uiteraard werd er heel goed in de film gespeeld. Dat is Isabelle Huppert altijd wel toevertrouwd. En het was een mooi, rustig portret. Zonder commentaar werd deze vrouw getoond in al haar facetten. In het interview met regisseur Michael Haneke werd duidelijk dat de flashbacks uit het boek vervangen zijn door de moederrol in de film. Dat vind ik een knappe vondst, ik houd van dat soort filmische ingrepen. Dus er is ook een hoop goeds over te zeggen. Maar zelden heb ik zo moeten werken om een film uit te kijken...
Aangezien ik zojuist mijn reactie heb gewist, spitsvondig en ferm geformuleerd, ga ik nu weer overnieuw beginnen. Ik zie het maar als: straf voor mijn achterstallig onderhoud aan deze blog.
BeantwoordenVerwijderenGoed, over La Pianiste. Wat ik zeggen wou: Dat ik mij steeds blijf afvragen over deze film wat het nu is dat ik ervan meegenomen heb. En ook: wat ik eraan heb, aan dit portret van een zieke. Is het slechts een gedetailleerde schets van een zieke geest die er genoegen in schept pijn te lijden en pijn toe te brengen? Of zit het kunstige hem erin dat het artistiek 'mooi' is om een contrast te scheppen tussen de fijnzinnigheid van de schone kunsten enerzijds en de wrange scherpte van de objecten waarmee ons frèle hoofdpersoon zichzelf verwondt anderzijds? Welke rol speelt die kunst anders?, zo vraag ik me af. Overigens ijselijk en beklemmend gespeeld door gekkie Huppert. Hoe dan ook: wat bij mij vooral beklijft is een soort lege viezigheid, alsof het bloed van de wonden die veelvuldig gemaakt worden, nog een beetje aan je vingers kleeft. En als dát is wat Haneke beoogd heeft: Goood job!