The Iron Lady; gezien 13 januari 2012



Meryl Streep is - als altijd - bijzonder verantwoord in haar werk. Ja werkelijk knap, ingeleefd, be'lichaamd' en uitgespeeld wat wij mogelijk van de Iron Lady in ons geheugen hebben gegrifd: de hese stem, het vormelijke voorkomen, de onstuitbare eloquentie en het gedecideerde leiderschap.

Grappig hoe Streep t hoofd vaak schuin naar boven houdt, terwijl
la Thatcher altijd schuin naar onder boog, met licht dedain!



  

 

MAAR, hoe jammerlijk beperkt is de visie van de scenarist/ filmmaker geweest dat zij vooral als ijkpunt de Margaret Thatcher in haar nadagen heeft genomen. Een ijkpunt dat sympathie lijkt te moeten creëren voor de vrouw die in de kracht van haar leven minstens controversieel, soms gehaat is geweest om haar spijkerharde standpunten en beleid, maar die als oude dementerende dame vooral zielig en ontredderd overkomt.

Het is voor mij als oude bewonderaar van het vakmanschap van Streep nog altijd heerlijk om haar spel te bekijken, ook al is het gelaat tijdens 80% van de duur van de film bedekt met enkele centimerers ciliconen rimpelvel. Toch blijft een wat onbestemd gevoel achter en de vraag: waar heb ik nu eigenlijk naar zitten kijken: een neutraal portret van een ambitieuze carrièrevrouw in haar nadagen, een film vol met verzachtende omstandigheden zodat we de eens gehate  politicus nu al haar (mogelijke) fouten vergeven omdat ze inmiddels zielig want dement is of een heuse visie op de woorden, de daden en de politieke nalatenschap van een rechts politicus?

Tekenend voor het mijns inziens kleurloze standpunt van de makers is het feit dat de Iron Lady in deze film grotendeels wordt geportretteerd tijdens haar oude dag. Haar worsteling met de ordening van het dagelijks leven zonder haar politieke functie en bijbehorende structuur, zonder haar man en zonder haar gezond verstand staat centraal. En niet zozeer de inhoud en gevolgen van haar politieke loopbaan.  

Ergerlijk detail: Het is opvallend dat in het promotiemateriaal van de film nauwelijks een foto te vinden is van het gezicht van Streep/ de Iron Lady op leeftijd. Alsof men zelf niet geloven kan dat de film NIET over de Iron Lady in haar hoogtijdagen gaat. Alsof men ontkennen wil dat we anderhalf uur naar een documentaire zullen gaan kijken over de tragiek van een dementeringsproces.

Ik sluit me aan bij wat ik in diverse recensies las: The Iron Lady: een gemiste kans; OP naar een OSCAR voor Meryl Streep!





Margaret en Meryl



Coming Soon

It's a wonderful life

Happy Family

En ach, wat hebben we er met zijn 3-tjes van genoten!
De anti-held op sokken die met zijn aanpasselijke lievigheid en daaruit voortvloeiende schier onvermijdelijke frustratie hard op weg is zijn eigen vergetelheid tegemoet te snellen, wanneer hij door een gezellige (b)engel van dit noodlot gered wordt en wij allen met tranen in d'ogen mogen constateren dat wie het hart op de juiste plek heeft (met een béétje hulp van deze of 'gene' (bescherm-)engel)) uiteindelijk de kans krijgt om zichzelf in het leven te verwezenlijken, ja succesvol en -belangrijker- gelukkig te zijn.
Wat een tijdloze thematiek. En ik wil heus wel toegeven dat ik éven dacht: ojee, als dát maar leuk is, zo'n enorm antiek werkje bekijken. Maar eerlijk is eerlijk: in NO time, zat ik erin. Heerlijk, eigenlijk een zeer hoog tempo voor een film uit die tijd. Maar vooral goed scenario, mooi geschoten en fijn  gespeeld. Geen moment heb ik me verveeld en ik schaam me eigenlijk e-norm dat ik in mijn jeugd jaar in jaar uit tijdens de kerstvakantie naar Sissi heb gekeken en dit filmwerk dus aan mijn cinematografische opvoeding heeft ontbroken.
Doelstelling filmclub met vlag en wimpel gehaald! En mijn held van de film: Henry Travers!!

'De Engel' Travers